Οδοντίατρος στο Shoreditch νικά μια τετραετή φοβία με απευαισθητοποίηση

Ένα σφράγισμα χωρίς αναισθητικό το 2021 άφησε στον Robin Craig κάτι παραπάνω από πόνο. Ο κάτοικος Λονδίνου ανέπτυξε τόσο έντονη φοβία για τον οδοντίατρο, ώστε απέφυγε κάθε έλεγχο για τέσσερα ολόκληρα χρόνια.

Η εμπειρία εκείνη τον σημάδεψε βαθιά. Δεν πλησίασε οδοντιατρική καρέκλα από το 2021 έως το 2025, παρά τις συνήθεις συστάσεις για ετήσιους ελέγχους. Τέσσερα χρόνια χωρίς κανέναν προληπτικό έλεγχο σημαίνουν, στην πράξη, ότι όποιο πρόβλημα ξεκινούσε ως μικρό είχε όλο τον χρόνο να εξελιχθεί χωρίς παρακολούθηση, κάτι που καθιστά την περίπτωσή του χαρακτηριστική για όσους αναβάλλουν τον οδοντίατρο λόγω άγχους.

Το 2025 όμως, ένα επίμονο πονόδοντο τον ανάγκασε να κλείσει ραντεβού σε ιδιωτική κλινική στο Shoreditch του Λονδίνου. Η επιλογή αποδείχτηκε καθοριστική για την πορεία του, όχι λόγω κάποιας θαυματουργής θεραπείας, αλλά εξαιτίας της ίδιας της προσέγγισης της κλινικής.

Η συγκεκριμένη κλινική προσφέρει σε αγχώδεις ασθενείς μια διαδικασία σταδιακής απευαισθητοποίησης. Η θεραπεία ξεκινά από τις λιγότερο επεμβατικές, χαμηλού στρες διαδικασίες, πριν προχωρήσει σε οτιδήποτε πιο απαιτητικό. Η λογική είναι απλή: ο ασθενής χτίζει σταδιακά εμπιστοσύνη προς τον οδοντίατρο και προς τη διαδικασία, αντί να αντιμετωπίζει κατευθείαν το χειρότερο σενάριο.

Καθοριστικό ρόλο έπαιξε και μια λεπτομέρεια: ο οδοντίατρος επέτρεψε στον Craig να διακόπτει τη θεραπεία ανά πάσα στιγμή, απλώς σηκώνοντας το χέρι. Η δυνατότητα αυτή, όσο κι αν ακούγεται απλή, άλλαξε τη σχέση του με τον φόβο, καθώς του έδινε πίσω τον έλεγχο της κατάστασης, κάτι που η αρχική τραυματική εμπειρία του είχε αφαιρέσει εντελώς.

Η εξέταση, τελικά, δεν επιβεβαίωσε τους χειρότερους φόβους του. Ο οδοντίατρος διέγνωσε συσσώρευση πλάκας και όχι τερηδόνα, ενώ η εξαγωγή του φρονιμίτη αναβλήθηκε. Το αποτέλεσμα αυτό, μετά από τέσσερα χρόνια αποφυγής, δείχνει πόσο συχνά ο φόβος του οδοντιατρού μπορεί να είναι δυσανάλογος με την πραγματική κατάσταση της υγείας του στόματος, αρκεί κάποιος να βρει τον τρόπο να περάσει το κατώφλι του ιατρείου.

Σήμερα ο Craig έχει επιστρέψει σε τακτικές επισκέψεις καθαρισμού και ελέγχου, χωρίς την αγωνία των προηγούμενων ετών.

Με βάση τη δική του εμπειρία, υποστηρίζει ότι τέτοιες τεχνικές απευαισθητοποίησης θα έπρεπε να υιοθετηθούν και από κλινικές του βρετανικού ΕΣΥ, ώστε περισσότεροι ασθενείς με οδοντιατρική φοβία να μην περιμένουν χρόνια πριν ξαναδούν οδοντίατρο. Το αίτημά του θέτει ένα ευρύτερο ζήτημα πρόσβασης: αν μια μέθοδος που φαίνεται να λειτουργεί παραμένει διαθέσιμη κυρίως σε ιδιωτικές κλινικές όπως αυτή στο Shoreditch, οι ασθενείς που δεν μπορούν να πληρώσουν ιδιωτική περίθαλψη κινδυνεύουν να συνεχίσουν να αποφεύγουν τον οδοντίατρο επ' αόριστον.