Δύο μέρες στον Ακάμα, όπως του αξίζει

Οι περισσότεροι βλέπουν τον Ακάμα από το πίσω κάθισμα ενός τζιπ, μέσα σε σύννεφο σκόνης και σε μία ώρα. Είναι λάθος. Η χερσόνησος ανταμείβει τους αργούς, όσους φτάνουν με βάρκα με το πρώτο φως και αφήνουν τις θαλασσοσπηλιές να γεμίσουν χρώμα πριν ξυπνήσει κανείς άλλος.

Το απόγευμα ο δρόμος στενεύει σε μονοπάτι, το μονοπάτι σε ατραπό, κι η ατραπός σε τίποτα παρά θυμάρι και θάλασσα. Στο τέλος υπάρχει ένας φάρος, και η σύνεση να γυρίσεις πριν σκοτεινιάσει.